Ο Απόστολος Παρέλλης δεν ήταν απλώς ένας πρωταθλητής στη δισκοβολία. Ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι όταν το ταλέντο συναντά την αφοσίωση και τη θέληση, δημιουργεί θρύλους. Θρύλους μέσα από 26 χρόνια ασταμάτητης προσπάθειας. Από τα πρώτα του βήματα στον ΓΣΠ, μέχρι την 8η θέση στους Ολυμπιακούς του Ρίο και την κορυφαία επίδοση σε όλο τον Ελληνισμό, στην Ντόχα, με 66,32 μ., ο Παρέλλης έγραψε ιστορία για τον κυπριακό στίβο, σπάζοντας 17 παγκύπρια ρεκόρ και κατακτώντας 19 χρυσά μετάλλια στα Παγκύπρια Πρωταθλήματα. Η σταθερότητα, η υπομονή και η στρατηγική του υπερέβησαν κάθε προσδοκία, ακόμα και απέναντι σε γιγαντιαίους αντιπάλους.

Σημαντικό κεφάλαιο σε αυτή τη διαδρομή ήταν ο φίλος, κουμπάρος και προπονητής του, Κώστας Σταθελάκος, ο οποίος τον στήριξε μέχρι το τραγικό τροχαίο δυστύχημα το 2024. Η απώλεια του Σταθελάκου στιγμάτισε τον Απόστολο, ο οποίος σκέφτηκε ακόμη και να τα παρατήσει ή καλύτερα το είχε  αποφασίσει.

Παρά τις δυσκολίες που συνάντησε κατά καιρούς, η αγάπη και το πάθος του για τον αθλητισμό και η οικογένειά του τον κράτησαν όρθιο.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο «Γήπεδο» του «Πολίτη», ο Απόστολος Παρέλλης μιλά, μεταξύ άλλων, για τις μεγάλες διακρίσεις και τα ρεκόρ που έσπασε, τα συναισθήματά του, την αξία του κυπριακού αθλητισμού στη διεθνή σκηνή και για το πώς η αφοσίωση και η ψυχή ενός αθλητή μπορούν να κάνουν το αδύνατο… δυνατό.

Μόλις πριν από λίγες μέρες ανακοίνωσες το τέλος μιας λαμπρής καριέρας 26 χρόνων. Τι συναίσθημα κυριαρχεί σήμερα περισσότερο: ανακούφιση, περηφάνια ή ένα κενό;

«Το κενό ήταν το πρώτο καιρό όταν δεν ήξερα τι θα αποφασίσω. Σίγουρα νιώθω περηφάνια γι’ όλα αυτά που έκανα και τώρα άρχισα να τα συνειδητοποιώ, με όλα αυτά τα τηλεφωνήματα, τα μηνύματα που λαμβάνω, τις ευχαριστίες, τις ευχές για καλή επιτυχία και καλή συνέχεια. Όλα αυτά με γεμίζουν περισσότερο, γιατί ένιωθα ότι δεν ήμουν σίγουρος για το αν κάνω το σωστό στο να ασχοληθώ συνεχώς με την προπονητική. Είναι κάτι όμως που μου αρέσει! Νιώθω χαρούμενος, δεν το μετάνιωσα! Για ό,τι έκανα, είμαι ευχαριστημένος, έδινα το 100%. Έκανα τις επιτυχίες μου ως αθλητής και τώρα θέλω να πράξω το ίδιο και ως προπονητής».

Αν έπρεπε να περιγράψεις την πλούσια πορεία σου με μία λέξη, ποια θα ήταν και γιατί;

«Μια λέξη, λίγο δύσκολο! Μου έρχονται πολλές λέξεις, να σου πω την αλήθεια (γελια)! Συγκεντρωμένος, χαρούμενος, δυνατός! Είναι όλα αυτά που ένιωθα κάθε φορά που πήγαινα στο γήπεδο χωρίς δεύτερη σκέψη και σίγουρα μου έδινε ένα push και ενέργεια κάθε φορά που έμπαινα να αγωνιστώ. Ήταν ένα κίνητρο για μένα κάθε φορά ο αγώνας. Ανυπομονούσα κάθε χρονιά να έρθουν οι αγώνες. Όλοι με ρωτούσαν πώς κάνω μια ατομική επίδοση της χρονιάς ή ατομική επίδοση πάντα σε μεγάλο αγώνα. Γιατί πάντα ήθελα να δίνω το 100% του εαυτού μου. Στον μεγάλο στόχο πάντα μου έβγαινε ένα season best ή ένα personal best!».

Ποια στιγμή στην καριέρα σου ένιωσες πραγματικά ότι ανήκεις στην παγκόσμια ελίτ;

«Οι πρώτες σκέψεις ήρθαν όταν έπιασα το μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό κάτω των 23 το 2007. Μου έλεγαν όλοι εκείνα τα χρόνια ότι είναι πολύ δύσκολο να πιάσεις ένα μετάλλιο σε αυτούς τους αγώνες, πέρασαν πολλοί αθλητές, αλλά δεν τα κατάφεραν. Μόλις πήρα αυτό το μετάλλιο μου ήρθε ένα κίνητρο! Είπα ότι θα προσπαθήσω να πάω και σε έναν μεγάλο αγώνα. Το 2012 όταν έπιασα το όριο και πήγα στην Ολυμπιάδα στο Λονδίνο και ήρθα 13ος, μένοντας εκτός τελικού για μια θέση, με πολύ λίγη διαφορά, τότε είπα ότι για να έκανα αυτή την προσπάθεια και ήρθα ως εδώ, σημαίνει ότι μπορώ να τους συναγωνιστώ και μπορώ να είμαι σε αυτό το επίπεδο».

Η 8η θέση στους Ολυμπιακούς του Ρίο είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του κυπριακού στίβου στις ρίψεις. Προσωπικά, την ένιωσες ως δικαίωση ή ως ένα ακόμα σημαντικό βήμα στην πορεία σου;

«Ο στόχος μου τη δεύτερη φορά που πήγα σε ολυμπιακούς ήταν να προσπαθήσω να μπω σε έναν τελικό. Το ότι προκρίθηκα στον τελικό και βγήκα και όγδοος με κάνει πολύ – πολύ χαρούμενο γιατί έγινα και Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα. Πιστεύω είναι δικαίωση για μένα περισσότερο, ότι κατάφερα να κάνω αυτό το πράγμα, όχι για το αγώνισμα, γιατί στο μέλλον σίγουρα, όπως λέω συνέχεια, τα ρεκόρ είναι για να σπάνε και σίγουρα κάποιος άλλος αθλητής θα σπάσει το ρεκόρ μου ή κάποιος άλλος αθλητής στις ρίψεις θα τα πάει εξίσου καλά».

Πώς ένιωθες που εκπροσωπούσες την Κύπρο στο εξωτερικό όλα αυτά τα χρόνια;

«Έκανα πάρα πολλούς φίλους, νιώθω πολύ χαρούμενος που ρωτούν νεαρούς αθλητές αν ξέρουν τον Απόστολο! Είμαι χαρούμενος γι’ αυτό! Στην αρχή, τα πρώτα χρόνια, ξέρεις ότι όταν πήγαινα και τους έλεγα είμαι από την Κύπρο, οι περισσότεροι δεν ήξεραν που είναι η Κύπρος; Πολλές χώρες! Ειδικά σε αγώνες όπως τους Κοινοπολιτειακούς υπήρχαν χώρες που δεν ήξεραν καν… Για παράδειγμα, έμπαινα σε γκρουπ αθλητών από τη Σαμόα και δεν ήξεραν, αλλά μετά έμαθαν! Ακόμη και αθλητές σαν αυτόν τώρα μου στέλνουν μηνύματα!».

Έσπασες 17 φορές το παγκύπριο ρεκόρ και κυριάρχησες για 19 συνεχόμενα χρόνια στα Παγκύπρια Πρωταθλήματα. Ποια από όλα αυτά τα ρεκόρ ή τις νίκες έχουν τη μεγαλύτερη συναισθηματική αξία;

«Σίγουρα το πρώτο παγκύπριο ρεκόρ που με στιγμάτισε, ήταν όταν ξεπέρασα για πρώτη φορά τα 60 μέτρα. Αυτό ήταν το 2009 στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης που έγιναν στην Κύπρο. Ήταν και η πρώτη φορά, που ένας αθλητής ξεπέρασε τα 60 μέτρα στην Κύπρο. Εκείνο το παγκύπριο ρεκόρ και μάλιστα πάνω από 60 μέτρα, ήταν ένα πολύ διαφορετικό συναίσθημα. Η δεύτερη φορά ήταν το παγκύπριο ρεκόρ των 65,36 μ. που έκανα στα Χανιά το 2012 και φυσικά το παγκυπριο ρεκόρ που έκανα στην Ντόχα το 2019 που έπιασα και την 5η θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στον τελικό. Τρία διαφορετικά παγκύπρια ρεκόρ από τα πολλά, που με στιγμάτισαν».

Πέρασες τραυματισμούς, απογοητεύσεις, το «πάγωμα» της πανδημίας και τη μεγάλη απώλεια του Κώστα Σταθελάκου. Πώς βρίσκει ένας αθλητής τα ψυχικά αποθέματα να σταθεί ξανά όρθιος;

«Οι τραυματισμοί ήταν μέσα στο παιχνίδι. Μπορεί για κάποιες μέρες να ήμουν στεναχωρημένος και προβληματισμένος, αλλά πάντα είχα θέληση και θετική σκέψη. Ήξερα, ναι, ότι ήμουν τραυματίας, ότι έχασα κάποιο καιρό, αλλά θα δούλευα από την ημέρα που επανερχόμουν στο 100% για να είμαι έτοιμος στους μεγάλους αγώνες. Αυτό το έμαθα στην πορεία χάρη και στην εμπειρία που απέκτησα στον αθλητισμό. Πάντα είχα θετική ενέργεια και στήριξη από τους δικούς μου που ήταν δίπλα μου. Και να έπεφτα, με σήκωναν! Όσο για την πανδημία, μου στοίχισε. Το 2020 όταν κλείσαμε, προερχόμουν από μια πολύ καλή χρονιά, το 2019 έκανα ατομικό ρεκόρ, μέχρι τον Απρίλιο που κλείσαμε είχα ρεκόρ σε όλα στην προπόνηση, στα βάρη, στις ρίψεις. Κόλλησα και Covid, είχα και κάποια θέματα, έμεινα και λίγο πίσω λόγω υγείας, με επηρέασε. Επανήλθα και πήγα στους Ολυμπιακούς του Τόκιο. Η ουσία ήταν όμως ότι έλαβα μέρος εκεί σχεδόν απροπόνητος με κάποιες θλάσεις στα πλευρά, δυσκολευόμουν, αλλά πάλι έκανα season best, 62.11, ήρθα 16ος.  Ήμουν χαρούμενος με το τι κατάφερα, με όλα αυτά που πέρασα. Πάντα πάλευα! Όσο για την απώλεια του Κώστα Σταθελάκου, είχα στο μυαλό μου να σταματήσω γιατί πίστευα ότι ο στόχος ήταν κοινός, να λάβω μέρος στην Ολυμπιάδα του 2024. Όταν έφυγε, δεν είχα κάποιο σκοπό να συνεχίσω, δεν είχα κίνητρο. Αποφάσισα να σταματήσω. Όμως στη συνέχεια άλλαξα την απόφασή μου και είπα ότι πρέπει να τελειώσω τον στόχο που είχαμε θέσει με τον Κώστα, που ήταν να προκριθώ στους Ολυμπιακούς στο Παρίσι. Έκανα την προσπάθεια μόνος μου όλη τη χρονιά, βοηθούσα ταυτόχρονα και τους μικρούς για να μην χάσουν τη χρονιά, αλλά δεν ήρθε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Κατέλαβα τη 33η θέση, έμεινα για μια θέση εκτός, αλλά όταν πήρα την απόφαση, είπα ότι θα το κάνω, θα προσπαθήσω, να εκπληρώσω τον στόχο που βάλαμε μαζί. Εκείνη τη χρονιά μπήκα στον τελικό στο πανευρωπαϊκό, ήρθα ένατος, δεν μπήκα στην οχτάδα. Έγινε η προσπάθεια για να επανέλθω το 2025, αλλά δεν είχα το κίνητρο, έκανα ένα - δύο αγώνες για να τελειώσει η χρονιά. Δεν είχα το κίνητρο να ψάξω να βρω κάποιον άλλον προπονητή να συνεχίσω για τα επόμενα χρόνια και έτσι πήρα την απόφαση να βάλω τέλος. Ήμουν ευχαριστημένος με όσα πέτυχα και πήρα την απόφαση να μεταπηδήσω στην προπονητική».

Πόσο καθοριστικό ρόλο έπαιξε η οικογένειά σου, η Καρολίνα, η Στέφανη και ο Μάικ, στο να συνεχίσεις σε τόσο απαιτητικό επίπεδο μέχρι τα 40;

«Η Καρολίνα ήταν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή σε όλους τους μεγάλους αγώνες. Ήταν ένα κίνητρο, ένα στήριγμα, με τη θετική της ενέργεια. Υπήρχαν αγώνες που ήμουν τραυματίας, πήγα χάλια. Το παράδειγμα του 2016 στο πανευρωπαϊκό στην Ολλανδία, εγώ ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση, αλλά είχαν βάλει τον προκριματικό σε μια πλατεία, για να ρίξουμε, έριξα χάλια, δεν πέρασα στον τελικό. Απογοητεύτηκα πάρα πολύ γιατί έρχονταν οι Ολυμπιακοί στο Ρίο. Με τη θετική ενέργεια και τη στήριξη της Καρολίνας, ξανά βρήκα τα πόδια μου και πήγα στους Ολυμπιακούς. Όσον αφορά τα παιδιά μου, η Στέφανη, η οποία είναι λίγο πιο μεγάλη, έχει παρακολουθήσει αρκετούς αγώνες. Ο Μάικ είναι εφτά χρόνων τώρα! Στον πρώτο αγώνα που ήρθαν και οι δύο, στη Βουδαπέστη το 2023, στο παγκόσμιο, ενθουσιάστηκαν πάρα πολύ με όλο αυτό τον κόσμο να βλέπουν τον παπά τους να αγωνίζεται. Έχω αναμνήσεις! Ένιωσα και εγώ διαφορετικά, χαρούμενος, που ήταν στην κερκίδα οι γονείς μου, τα αδέλφια μου, η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, ήταν ένα κίνητρο για μένα! Ωστόσο, ήταν το ίδιο πράγμα και όταν δεν έρχονταν! Όταν σε κάποιους αγώνες δεν μπορούσαν να έρθουν, είχα στη σκέψη πάντα ότι με στηρίζουν έστω και αν είναι μακριά».

Αν γύριζες τον χρόνο πίσω, στον 15χρονο Απόστολο που πήγε για πρώτη φορά στο ΓΣΠ, τι συμβουλή θα του έδινες;

«Η συμβουλή θα ήταν τα πρώτα χρόνια να έκανε λίγη περισσότερη προπόνηση για να έρχονταν κάποιες επιτυχίες λίγο πιο γρήγορα (γέλια!). Δεν υπήρχε κάποιος με το mentality, όπως σκέφτομαι εγώ τώρα για τους μικρούς, ένα κίνητρο. Αν δεν είχα τους γονείς μου να με στηρίξουν οικονομικά, δεν θα μπορούσα να προχωρήσω, όπως βλέπω τα περισσότερα παιδιά. Αν δεν κάνεις μια επιτυχία από μικρή ηλικία, δεν έχεις τη στήριξη, δυσκολεύεσαι. Εγώ ευτυχώς είχα τη στήριξη από τους γονείς μου, έδειξα υπομονή και ήρθαν οι επιτυχίες μετά, όταν κατάλαβα τι ήταν αυτό το πράγμα που έκανα. Είναι αυτό που λέω εγώ τώρα στους μικρούς, ότι πρέπει να υπάρχει περισσότερη θέληση. Στα 15, 16, 17 δεν είναι μόνο χαβαλές και να περάσουμε την ώρα μας. Αν θες να γίνεις πρωταθλητής καλώς, αν δεν θέλεις πηγαίνεις σε ένα απλό γυμναστήριο».

Έχεις ήδη μπει στον ρόλο του προπονητή εδώ και έναν χρόνο. Τι είδους προπονητής θέλεις να γίνεις και ποια στοιχεία της δικής σου διαδρομής θα επιδιώξεις να περάσεις στους νέους ρίπτες;

«Θα ασχοληθώ με τα αγωνίσματα των ρίψεων, σίγουρα περισσότερο με τη σφαίρα και τον δίσκο που είναι αυτό που έκανα. Η δισκοβολία και η σφυροβολία είναι παρόμοια αγωνίσματα στην τεχνική. Αυτά που έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια από αυτό το αγώνισμα, θα τα προσφέρω στους νέους. Αλλά όταν δεν έχεις θέληση, πείσμα, αντοχή, υπομονή, όλα αυτά, δεν μπορείς να προχωρήσεις». 

Τι θα ήθελες να μείνει πίσω από το όνομα «Απόστολος Παρέλλης» όταν, μετά από χρόνια από τώρα, κάποιος θα μιλά για την ιστορία του κυπριακού στίβου;

«Έχει γραφτεί η ιστορία από τα μετάλλια, τους τελικούς, όλοι θα θυμούνται έναν Απόστολο που ήταν μαχητικός σε όλους τους αγώνες. Ήταν καλά, δεν ήταν καλά, ήταν τραυματίας, δεν ήταν τραυματίας, έδινε πάντα τον καλύτερο του εαυτό. Τα ρεκόρ είναι για να σπάνε. Το ρεκόρ μου πιστεύω ότι θα σπάσει κάποια μέρα, όπως όλα τα ρεκόρ. Αθλητές ταλέντα γεννιούνται, έχουμε στην Κύπρο, κάποια μέρα θα βρεθεί κάποιος και θα πει ‘εμένα στόχος μου είναι να σπάσω το ρεκόρ του Απόστολου’. Φυσικά θα βρεθούν πολλοί πιστεύω! Δεν είναι κακό γιατί είναι ένα κίνητρο που εγώ δεν είχα. Εγώ ξεκίνησα από το 2007 να έχω κίνητρο να σπάσω το δικό μου ρεκόρ!».

Φαντάζομαι θα είσαι πανευτυχής αν κάποιο από τα παιδιά που προπονείς, μια μέρα σπάσει το ρεκόρ σου…

«Φυσικά, φυσικά! Αν γίνει αυτό το πράγμα, σημαίνει ότι του δίδαξα σωστά κάποια πράγματα, του τα πέρασα σωστά και έκανε το ρεκόρ. Όταν κάνει κάποιος ένα ρεκόρ σαν αυτό, σημαίνει είναι σε πολύ ψηλό επίπεδο και θα λάβει μέρος σε μεγάλους αγώνες και θα εκπροσωπεί τη χώρα μας με περηφάνια. Είναι πολύ μεγάλο επίτευγμα αν τα καταφέρω!».

Εν κατακλείδι, θες να προσθέσεις κάτι…

«Να ευχαριστήσω όλους όσοι με στήριξαν, χορηγούς, αθλητικούς φορείς, όσους ήταν δίπλα μου και φυσικά την οικογένειά μου, τη γυναίκα και τα παιδιά μου, όπως και τους απλούς φίλαθλους από τα πολλά – πολλά μηνύματα και τηλεφωνήματα που παίρνω».