Αντί να συζητάμε για τη ζωγραφιά του Ζάζα, την άψογη αντεπίθεση στο δεύτερο γκολ της Πάφου και την τακτική του Σα Πίντο να θωρακίσει τα μετόπισθεν στο πρώτο μέρος ώστε να χτυπήσει με στρατηγικό τρόπο στο δεύτερο, αναδεικνύοντας την ποιότητα των παικτών του, δυστυχώς θυμόμαστε τις σκηνές απείρου κάλλους μέσα στο γήπεδο του ΓΣΠ.

Αντί να αναλύουμε το πλάνο του Λοσάδα, το οποίο δεν μεταφράστηκε σε γκολ στο πρώτο ημίχρονο καθαρά από αστοχία και ατυχία ή την καλή ομαδική δουλειά και το πάθος που έδειξαν οι κυανόλευκοι της Λεμεσού, καταλήγουμε να μιλάμε για έναν τελικό της ντροπής.

Το ευ αγωνίζεσθαι, ο σεβασμός προς τον αντίπαλο και η εκτίμηση προς το ίδιο το άθλημα ξεχάστηκαν τη στιγμή που η αναμέτρηση θύμισε θρίλερ. Όσοι από τους πρωταγωνιστές ξέφυγαν από τα όρια, προσπέρασαν το γεγονός ότι αυτές οι αξίες αποκτούν πραγματική σημασία ειδικά όταν τα πράγματα δυσκολεύουν για τη μία πλευρά ή απλοποιούνται για την άλλη.

Παράλληλα, ξέχασαν ότι τον αγώνα παρακολουθούν από τις κερκίδες και τις τηλεοράσεις μικρά παιδιά, πολλά από τα οποία έχουν ως ινδάλματα τους ίδιους. Με τη συμπεριφορά τους, ξέχασαν ότι οι δικές τους κινήσεις διαμορφώνουν χαρακτήρες και πρότυπα.

Ποσώς με ενδιαφέρει ποιος έριξε λάδι στη φωτιά με αποτέλεσμα κάποιοι πρωταγωνιστές του τελικού να μετατραπούν σε ταραξίες. Αν μπω σε αυτή τη διαδικασία, το μόνο που καταφέρνω είναι να δώσω άλλοθι σε όσους συνέχισαν το θέατρο του παραλόγου.

Νικητές και ηττημένοι οφείλουν μια μεγάλη συγγνώμη για τα όσα ευτράπελα εξελίχθηκαν στον αγωνιστικό χώρο. Μια συγγνώμη είναι σαφώς προτιμότερη από τη σιωπή. Είναι η ελάχιστη ένδειξη ότι αντιλήφθηκαν, έστω και τώρα, το μέγεθος της ακραίας συμπεριφοράς τους.

Ότι αντιλήφθηκαν ότι τέτοιες ενέργειες δεν τιμούν τα χρώματα που φοράνε. Ότι γνωρίζουν την ιστορία των ομάδων τους…